Het onderwijs moet vernieuwen. Thema’s als globalisering en kenniseconomie; vraagstukken als lerarentekort, talentontwikkeling, aansluiting arbeidsmarkt en onderwijs; en ontwikkelingen als virtuele werelden en serious gaming. Ze vereisen van de kennisinstellingen dat zij veranderen.

Nederland is een kennisland. We hebben in Lissabon uitgesproken ambities geformuleerd voor 2010. Toch hapert er iets. De motor achter de kenniseconomie – het onderwijs – verkeert in crisis. De onderwijsagenda wordt gedicteerd door politieke agenda’s, maatschappelijke veranderingen, technologie in de klas. Het is bijna te veel om mee om te kunnen gaan. Van onderwijsinstellingen en professionals verwachten we dat zij Nederland meenemen in de 21ste eeuw.

Om van Nederland weer met recht een kennisland te maken moeten organisaties hun kennis- en informatiehuishouding verbeteren. Het is bijna niet houdbaar dat docenten zich 30 jaar lang alleen richten op het overbrengen van hun kennis. Ook docenten zullen zich blijvend meten ontwikkelen en niet alleen op hun vakgebied. In die ontwikkeling kunnen zij veel van elkaar leren. Hierbij ligt de badruk op kennis die binnen organisatie rondgaat. Daarnaast moeten bestuurders in toenemende mate kunnen sturen op resultaten van studenten of cijfers van uitval.